Aubade voor Het Leven

“Laat een klank als zonnestralen helemaal van bovenaf door je heen komen en je hart beschijnen”. Dat hoor ik op de tweede ochtend van mijn derde opleidingsweekend stemexpressie tijdens een klankoefening, die een soort reisje door je lijf is.. Om de klank alles te laten tegenkomen en verwelkomen wat er van binnen is.

Het is de dag voor mijn verjaardag. In de koffiepauze had ik het al met een andere cursist over wat ‘verjaardag’ eigenlijk een raar woord is. Alsof je aan het aftellen bent naar een einde. En misschien lijkt dat alleen maar zo omdat ik al in de tweede helft van mijn leven zit *smile*. “Geboortedag zou voor mij veel beter kloppen”, zeg ik. Weer een andere cursiste merkt op dat het in veel talen immers ook echt geboortedag heet. Ik merk dat ik er een steeds fijner gevoel bij krijg. Alsof je met het vieren van je Geboortedag écht het leven viert, en niet aftelt naar een einde of zoiets. Verjaardag lijkt te veel op Bejaarddag grappen we.

 

De klank stroomt via mijn kruin binnen in mijn hoofd. Al eerder merk ik op dat er in mijn hoofd veel minder ‘buzzzzz’ is sinds ik weet dat mijn moeder veilig is en verzorgd, in het zojuist betrokken Verzorgingstehuis. Ik voel dat ik met een veel rustiger hoofd nu in het opleidingsweekend zit. Dan sijpelen de klanken door naar mijn keel.. die voelt ruim en open, ik kan me weer openen en ik kan uiten.

 

Als de zonneklanken doordringen in mijn hart, stuiten ze op vermoeidheid… Wat is mijn hart moe van het geven.. Er mag wel weer wat liefde instromen in plaats van alleen maar uit. Ik merk ook dat ik mijzelf gelijk de toestemming geef om moe te zijn. Het ontroert me een beetje en mijn stem trilt, een traan ligt in mijn rechter ooghoek op te bollen, klaar om mijn warme wangen te verkoelen.

 

Als de klank onder in mijn buik komt, de plek van verlangen, plezier en levensenergie, en de plek ook van zijn, voel ik een hele grote stevigheid. Ik voel hoe mijn voeten bijna in de aarde wegzinken. Ik voel me aanwezig. Ik blijf klinken en klank maken en ineens dringt tot mij door dat mijn klank bestaat uit een “jaaaaaaaaa, jaaaaaaaaa, jaaaaaaaaa”… Ik zing mijzelf de hele tijd al onbewust een ‘ja’ toe, in alle toonaarden. Als ik de duidelijke ‘ja’ hoor in mijn eigen hoofd, word ik geraakt door het gevoel dat ik weer zó’n ontzettende zin heb om óveral “ja” tegen te zeggen… Een hele grote JA tegen weer voluit leven. Én ik voel dat het okay is dat ik daar nú op dit moment heel even te moe voor ben. Het komt wel weer. Ik mag even moe zijn, ik mag mijzelf weer even voeden als begin van dit hele grote JA tegen het leven.

 

De traan in mijn rechter ooghoek hoort mijn gedachte en biggelt in een verkoelend straaltje over mijn verhitte wangen, en fluistert me toe “het is goed”. 

 

Opgetogen, moe, en zacht én krachtig geniet ik na van de nog gonzende ruimte waar al mijn medecursisten ook hebben geklonken. Waar de klanken blijven rondwaren in een hoorbare stilte. Het is gedeeld. Er waren getuigen, getuigen van mijn Ja-woord aan het leven. Een Ja-woord dat ook nog ergens aanwezig is in deze ruimte. Op dat moment besluit ik niet meer mijn verjaardag te vieren, maar mijn geboortedag. Een ode - of aubade - aan het leven, mijn leven.

Reactie schrijven

Commentaren: 0