Vertrouwen versus Belemmering

Vertrouwen, ten diepste durven vertrouwen, is iets dat ik dolgraag wil, maar wat mij niet altijd lukt. Het is een thema dat zowel met je hart verbonden is, als met je ‘zijn’. Als het volledig daarin stroomt, je jezelf helemaal omarmt en toestaat volop te leven, dan weet je ergens diep van binnen dat niets je omver kan blazen. Dat je best af en toe mag meestromen met de stroming zoals die er is, ook als dat voor jou een wat minder fijne stroming is, en dat je altijd weer zult terugkeren in je eigen middelpunt.

 

Soms is het in je eigen middelpunt wat wankel. Dat komt misschien omdat je bijvoorbeeld veel zelfkritiek hebt, of is de bodem een keer onder je voeten weggeslagen doordat je intens bent gekwetst door een ander. Misschien ben je de veiligheid van huis en haard  kwijtgeraakt doordat je je baan verloor, of doordat je door een burnout ineens niets meer kon. Als het door wat dan ook in je middelpunt wat wankel is, dan is het vertrouwen vaak ook ver te zoeken. Het hart sluit zich, en een beschermingsmechanisme treedt in werking. Misschien ervaar je dit zelf op het gebied van werk, of op het gebied van liefde. Bij mij gebeurt het op het gebied van (financiëel) zakelijk succes.

 

Omdat er bij ons thuis vroeger nooit veel geld was, en mijn moeder zich eigenlijk altijd zorgen maakte over geld, heeft dit zich in mij vastgezet als een bepaalde overtuiging. Ik vind het enorm belangrijk dat ik dan ook geld verdien voor mijn gezin en dan het liefst net zoveel als mijn man. En als ZZP-er, is dat allesbehalve gemakkelijk, in elk geval zo ervaar ik dat. Feitelijk is het onzin, want het gaat ons al goed. Maar omdat ik een aanzienlijk mindere financiële bijdrage lever aan ons gezin, dan mijn man dat doet, voel ik me vaak schuldig. En dat schuldgevoel maakt dat ik niet óók nog eens een keer geld durf uit te geven dat ik zelf niet heb verdiend. Bedrijfsinvesteringen, opleidingen.. het kost mij altijd enorm veel moeite om me ertoe te zetten die uitgaven te doen en daarbij te ‘vragen’ om gezins-geld.

 

En doordat ik mijzelf zo verbind met dat schuldgevoel en met het (financieel) niet goed genoeg zijn, kan ik niet bij mijn plek van vertrouwen en durf ik niet uit te gaan van overvloed. Voelt het meestromen eerder als een kolkende rivier die mij in alle hevigheid meesleurt in een negatieve stroming, waar ik niet meer uit kan opstaan. Door mijn schuldgevoel, kom ik in een neerwaartse spiraal.. zie je, het lukt je toch niet. Je kunt het niet, je hebt weer niet genoeg verdiend, het wordt nooit wat, je bent niet te vertrouwen.

 

Terwijl ik een retraite doe met mijzelf een tijdje geleden, waarin ik ook wil kijken naar o.a. de thema’s overvloed en vertrouwen versus belemmerende overtuigingen, kom ik een grote belemmerende overtuiging tegen in mijzelf. “Alles wat ik begin, mislukt toch”. Ondanks dat ik dit niet dagelijks voel, is het iets, een angst, die in mij leeft. Ik durf er niet ten volste op te vertrouwen dat mijn onderneming(en) gaan bloeien merk ik.

 

In een mooie oefening visualiseer ik voor mijzelf hoe dat er uit ziet. Een mislukkeling, een verkrampt slachtoffer met een verbeten blik, zie ik. Te ellendig om op te staan, misschien wel in staat tot opstaan, maar dit gewoon niet willen. Bang om zich echt te laten zien. De verkramptheid is te veilig, te bekend. En als ik zo naar mijzelf kijk in die houding, zie ik eenvoudigweg dat het niet klopt. Dit is niet wat ik voel. Die persoon die daar zo op de grond ligt te zompen, ben ik niet. Als ik me daarna verbind met wat er wel is, en welke positieve (en kloppende!) affirmatie ik zou kunnen zetten tegen die negatieve overtuiging, komt de zin boven “Ik beschik over een groot aanpassingsvermogen, en ik ben enorm creatief”.

 

Ook met andere belemmerende overtuigingen ga ik aan de slag. De positieve affirmaties die hier uitrollen gaan over dat mijn aantrekkingskracht zit in de scherpte van mijn geest, en mijn liefdevolle zorgzaamheid. Dat ik niet ontoegankelijk ben, maar juist zorgvuldig ben in de omgang met anderen en de contacten die ik heb, en daarbij ook zorgvuldig ben richting mezelf en mijn hart bescherm. Ik affirmeer dat gezondheid gaat over acceptatie van wie je bent en dat mijn enthousiasme aanstekelijk werkt voor mijzelf en voor anderen.

 

Als ik me die persoon voorstel, dan is deze dynamisch, met een open blik en open hart. Deze persoon vertrouwt op wat er wel is, en wie zij is. Steeds meer voel ik mijn hart dan open gaan, en voel ik mij weer zakken in mijn middelpunt. Langzaam komt mijn vertrouwen weer terug. Mijn vertrouwen dat wat en wie bij mij past, op mij toe zal komen. Maar dat ik mij wel ten volste mag laten zien, met mijn hart geopend de wereld in. Ik wil dit bekrachtigen door te klinken, vanaf een rots, over de verre natuur die zich voor mij uitstrekt. Ik voel het verschil tussen klinken vanuit mijn bekken, vanuit mijn middelpunt en vanuit een verbetenheid.. een onechte kracht. Ik neig steeds naar dat laatste, want dat is veel meer bekend. Maar het is ook belastend voor mijn keel. De verkramptheid is belastend voor mijn lijf, voor mijzelf. De rust, het vertrouwen, het ‘hangen’ in het bekken voelt natuurlijk en goed.

 

Terwijl ik sta te klinken, me steeds steviger laat horen, me daarover steeds prettiger voel (denk ‘het maakt me echt geen bál uit wie me hoort’), Indianenklanken zich mengen met jazz en blues, uitzingend over de vlakte, vliegt er steeds een goudvinkje voorbij, en uiteindelijk echt récht op mij af. Een beetje ondeugend denk ik “zie je, toch rijkdom, zo’n GOUDvink”. Ik observeer het beestje en er ontstaat een beeld. Het is maar een heel klein beestje, en toch kan ik het zien. En waarom kan ik het zien? Door zijn eigenheid van de felle kleur, die afsteekt tegen het overweldigende groen. Maar ook door de manier waarop hij vliegt. Hij vliegt recht vooruit, maar wel in een soort van huppelbeweging, op en neer.. een golvende beweging. Het beeld dat ik zie, is dat hoe klein je ook bent of hoe klein je je voelt, als je kleur bekent,  je eigen ding doet, en mee durft te stromen op de ups en de downs, dan kun je alsnog, en misschien wel juist, je koers varen.

 

Als ik dit vertel aan een goede vriend, ontvang ik later een berichtje per whatsapp:

Symboliek goudvink:

Vermogen conflicten op te lossen, veranderingen, balans omgang met anderen, zorgzaam, liefdevol, kracht van de stem, er komen betere tijden aan (successen).

 

 

Het lijkt haast ongelofelijk… dit past werkelijk bij alles wat ik op dat moment sta te doen… mijn affirmaties, mijn klinken/zingen, het verlangen naar succesvolle ondernemingen, de zorgzaamheid en liefdevolheid.. de flexibiliteit en de zorgvuldigheid… Wat een prachtig geschenk uit de natuur, dat goudvinkje… Dat is pas echt overvloed.

Reactie schrijven

Commentaren: 0