Overgave = Veiligheid

Toen Mees een baby'tje was (nu wordt deze gast gewoon al 21 dit jaar! Wauw, wat ben ik trots op hem), had hij wel vaker last van buikkrampjes, zoals baby'tjes dat nu eenmaal hebben af en toe. Als jonge, nog niet ervaren moeder, probeerde ik van alles: warme kruiken, wrijven over zijn schattige buikje, neuriën, zingen... Al snel bleek echter dat niets zo effectief was als hem wiegen op zijn buik. Mijn arm ging zorgvuldig onder zijn borst en buikje door, om ergens bij zijn benen er weer uit te piepen. Zijn wangetje tegen mijn bovenarm rustend. Als hij zo omgedraaid op mijn arm rustte, werd hij ook rustig en sliep hij vaak in.

 

Dit beeld kwam heel duidelijk bij mij naar boven toen ik laatst zelf een bijzondere ervaring had. Iets dat mij vooraf nogal buikpijn gaf (toen ik lekker zat te bedenken wat de oefening met mij zou doen en in mijn hoofd schoot). Nu moet ik jullie vertellen, dat ik echt een hele actieve pijnappelklier heb. Ik droom levendig en beeldend, en ook tijdens meditaties komen er bij mij vaak beelden als films voorbij, die ik dan niet kan stoppen en die mij dan een verhaal vertellen van mijn onbewuste ik. Misschien ken je dat zelf ook wel, dagdromen of misschien wel voorspellend dromen. Vaak krijg ik dan ook bij ervaringsoefeningen, of bijvoorbeeld ook tijdens het klinken in de opleiding stemexpressie, hele beelden die bij mij gelijk een gevoel oproepen, of iets duidelijk maken. 

 

Recentelijk moet ik meedoen aan een oefening met betrekking tot overgave, om te onderzoeken wat daar voor mij te vinden is.  Ik geef het toe, daar ben ik na al mijn oefening, al mijn zelfonderzoek, en noem maar op, nog altijd heel erg slecht in. Oftewel: op sommige terreinen ben ik een controlfreak. Zeker waar het gaat over dingen die mij raken, neem ik graag de regie om zo te kunnen “reguleren” wat mij overkomt. Dat laatste is al een tegenstrijdige zin, zoals je misschien ook opmerkt.

 

In de oefening word ik op verschillende manieren geraakt. Allereerst raakt een vreemde mij aan, en ook bij mijn heupen en buik. Daar alleen al krijg ik de kriebels van, dat zijn plekken waar bijna niemand aan mag komen. Ik voel echter dat ik in het ongemak iets ga vinden, en sta het toe. In eerste instantie, neem ik keihard de regie: ‘wat, jij denkt dat je met mij kunt gooien en mij om kan duwen, vergeet het maar’, straal ik uit. Ik laat me naar achteren vallen, maar net zo lang als dat ik dat kan ‘volhouden’ en dwing de ander energetisch weer met mij rechtop te komen staan. Twee handen houden mijn buik vast en laten me naar voren vallen. Dat is eng en fijn tegelijk. Maar ook daar straal ik energetisch weer uit dat ík de regie neem en weer terugkom op eigen kracht. Lekker alles onder controle dus: even laten vallen, maar dan weer zelf opkrabbelen.

 

Ineens wordt mij heel duidelijk gemaakt, op ferme manier, dat niet ik in deze oefening de regie heb, maar de ander. Ik voel de ander op dat moment heel duidelijk in zijn mannelijke kracht staan. In één klap ben ik daardoor vrouw. Ben ik stroming. Ben ik zachtheid. Ben ik overgave. Voor mijn gevoel word ik werkelijk alle kanten uit geslingerd op het grasveld waar we staan. Ik voel dat de ander mij kan ‘dragen’. Toch minstens een minuut, ben ik alle controle kwijt en kom ik in zachtheid, sensualiteit en flow. Eigenlijk denk ik niets meer in dat moment. Het ontroert me en ik ga languit op het gras liggen, waar de tranen mogen vloeien.

 

Als ik aan het eind van de dag in bed lig, valt het mij op dat ik energetisch een gedragenheid kan voelen. Een gedragenheid die zich bijna tastbaar als beeld in mij vastzet. Ik ‘voel’ een arm, tussen mijn benen door onder mijn buik en naar mijn schouder, een arm die mij wiegt en ondersteunt en rustig maakt. Het brengt me gelijk terug bij het beeld van Mees als babietje op mijn arm. Ik krijg er een warm en liefdevol gevoel van, en zelf slaap ik die nacht ook als een baby.

Zo voel ik dat in het loslaten van de controle mijn kracht ligt, de zachte kracht, de vrouwelijke.. de kracht van overgave. 

 

Het wakkert een verlangen aan. Het verlangen om dit vaker te mogen voelen. Dit gevoel van flow en vrouwelijkheid en vrij zijn en veiligheid.  In de dagen daarna merk ik dat ik het af en toe weer even kan voelen, die energetische arm. Vasthouden lukt niet en voelt ook weer als controle. Misschien wordt mij hier eenvoudigweg verteld dat ik mij (vaker) mag overgeven aan mijn verlangens, ik weet het nog niet precies. Wat ik wel weet is dat het zich wel een keer zal ontvouwen. Ook dat is overgave.

 

 

Mijn Blogs als eerste lezen en op de hoogte zijn van Nieuwtjes en aanbiedingen?

* indicates required