Zelfliefde en Vervulling

En ineens zit je dan nietsvermoedend op een donderdagochtend in een gesprek via Whatsapp (ja, ja ook ik maak me er schuldig aan) over sterven. En hoe je uiteindelijk aan het eind van je leven toch alleen bent.

 

Ik voel even na, hoe die woorden bij mij vallen. Ik stel me zo voor dat dit niet altijd zo is. Dat er ook mensen zijn die omringd door geliefden, of aan de zijde van een geliefde, soms in de armen van, mogen overlijden. Wetend dat ze worden gedragen door de liefdevolle gedachten en armen van de ander. Ik vind het een mooi beeld.

 

Maar dat is ook alles wat het is, merk ik. Het is een beeld van de buitenkant. Een mooi filmplaatje dat je ziet in een treurige film. Want, uiteindelijk, het innerlijke plaatje, het daadwerkelijk weten of voelen dat je zult overgaan, is zoals ik mij dat voorstel, een moment dat je slechts helemaal alleen kunt beleven. Iemand kan je wel vasthouden, je kunt beslist nog een vage stem horen die zegt dat je mag loslaten, of die zegt dat er van je gehouden wordt. Maar dat állerlaatste moment, dat is helemaal alleen van jou. Geen zucht, geen woord waarmee je dit moment nog kunt delen met diegene(n) die bij je is of zijn. Misschien is het maar een fractie van een seconde.

 

Ik zie mijzelf typen “….en dan hoop ik dat ik mag terugkijken op een gevuld en liefdevol (ook naar mijzelf toe) leven”. En dat liefdevol naar mijzelf toe, is niet altijd heel erg vanzelfsprekend geweest, vandaar dat het misschien ook zonder nadenken zo uit mijn vingers vloeit.

 

En gelijk plopt de vraag op: wat is liefdevol? En wat geeft mij vervulling? En leef ik eigenlijk zo al? Deze vragen laten mij mijmeren, over de weg die nu achter me ligt. Hoe ik o.a. dromen achterliet en pas op latere leeftijd weer achterna joeg. Hoe ik pas later vervulling ontdekte op het gebied van werk.  Hoe ik een prachtig gezin mocht en nog steeds mag ervaren. Hoe ik zocht en nog steeds zoek in de liefde richting anderen. En – heel eerlijk – ook heel af en toe nog richting mijzelf.

 

Hoe langer ik mijmer, het voelt meer als mediteren, over het verleden, hoe blijer ik me voel over de toekomst, juist omdat ik in het heden zo gelukkig ben. Ik doe momenteel vooral inspirerende dingen, in mijn reizen, bij Beminzicht, in mijn opleiding. Ik ben ook omringd door inspirerende mensen: een succesvolle echtgenoot, cliënten met hun prachtige processen, opleiders, mede-studenten, collega’s, vrienden en vriendinnen die het in hun eentje vaak “tegen de wereld opnemen”. En niet in de laatste plaats mijn kinderen: studerende en werkende kinderen, beiden zóveel meer bewust van wat hén gelukkig maakt dan toen ik dat was op hun leeftijd. En deze inspiratie voedt mij. Maakt me steeds ook bewust bij wat er bij mij van binnen is.

 

En misschien hoort het bij het einde van het jaar, maar – beslist getriggerd door het Whatsappgesprek met een goede vriend -  onbewust maak ik de balans op van mijn leven en ik voel nog steeds een stijgende lijn en onbegrensde mogelijkheden in het hele grote stuk onontgonnen terrein dat nog voor me ligt. Waarin ik mag blijven zaaien en oogsten. Waarin ik mag groeien, mag leven, fouten mag maken, vallen en opstaan.

 

Als ik dan denk aan dat éne allerlaatste moment, dan voel ik nu dat ik geluk en voldoening zal voelen, zelfliefde en vervulling, ook al zou dat allerlaatste moment er vandaag of morgen al zijn.

 

Wat heerlijk dat 2019 binnenkort voor de deur staat. Een nieuw begin van een nieuw jaar, met een scala aan mogelijkheden. Ga je mee het nieuwe jaar onderzoeken?

 

 

Wees lief voorjezelf vandaag,

 

Ans

Reactie schrijven

Commentaren: 0