El País de mi Cuerpo / Het Land van mijn Lichaam

“Mam, waarom hebben jullie mij vroeger eigenlijk niet gewoon Anna genoemd, maar Ans?”, is de vraag die ik pas geleden aan mijn moeder stel. Al heel lang merk ik dat mijn roepnaam Ans niet meer past bij de ontwikkeling die ik heb doorgemaakt en bij de persoon die ik daarin heb ontdekt. De persoon die ik herken als puur en oorspronkelijk.

 

Al een aantal keren dacht ik in het verleden: “Zal ik mijzelf Anna gaan noemen?”. Anna is mijn doopnaam namelijk, dus eigenlijk heet ik ook gewoon Anna. Ondanks wat supporters voor deze naam om mij heen, voel ik steeds dat het niet klopt of nog niet klopt.

 

Inmiddels weten jullie dat ik de opleiding stemexpressie deed en afgelopen weekend had ik mijzelf een éxtra weekendje stemexpressie cadeau gedaan. Een weekend dat ging om de muziek van de zwarte slaven. Muziek die geboren werd vanaf een absoluut nulpunt, die in de meest heftige pijn kracht gaf, en belofte van nieuw leven. Klink je Passie, heette het weekend.

 

Vanaf het eerste moment dat ik erover las, voelde ik spanning en kriebels in mijn buik. Voor mij een teken dat ik er iets te halen had, hoeveel stembevrijding ik ook al had gedaan in de afgelopen twee jaar. Ik was dus ook best gespannen. In dit weekend zouden we gaan klinken mét woorden, eigen woorden die zomaar opkwamen. Inmiddels was het uiten van je gevoel middels klank, en dus zonder woorden, voor mij veilig geworden. Ik was denk ik onbewust bang, dat het me terug zou brengen naar een begin. Naar alles wat ik niet meer was of wilde zijn.

 

Een healing, vlak voor het weekend, leerde me dat de naam Ans verbonden was met het harde werken, het doorbuffelen (dat ik zo goed ken voor alles in mijn leven, en dat me nooit veel meer bracht dan verdriet, frustratie, en ontkenning van en blindheid voor dat wat er vaak vlak voor mijn voeten lag). De naam Ans was ook verbonden met een negatieve associatie die ik heb bij mijn uitstraling als ‘moeder’-type. Dat was verbonden met onaantrekkelijk zijn, niet vrouwelijk, totaal un-sexy. Terwijl ik inmiddels echter ook weet dat het moederlijke in mij tevens mijn kracht is.

 

Toen ik mijn drie namen uitsprak, werd er heel wat duidelijk bij die healing. Bij de naam Anna, ging mijn hart ineens helemaal open en voelde ik me in- en in-vrouwelijk. Dáár zat het door mij zo verlangde vrouwelijke. Een beeld van een gouden bel als symbool voor mijn hart bevestigde dat. En op mijn derde naam, Maria, bleek de moeder-kracht te zitten, die ook echt stond voor moeder, en niet voor “dikke niet al te snuggere matrone met een schort voor, een kortzichtig persoon met ongenaakbare en onzinnige principes”. Die matrone, dat was Ans, of mijn associatie bij 'moederlijk' in combinatie met deze naam (en daarmee vaak mijn zelfbeeld als iemand mij moederlijk noemde).

 

De timing van Klink je Passie kon niet beter komen. Als ik luister naar opleider Marius, die vertelt over slaven wiens naam werd afgepakt en die zomaar een nieuwe naam kregen die niet van hen was en die hen beroofde van hun identiteit, denk ik ook weer aan mijn naam: Ans. Als ik hoor over het harde werken en de pijn, komt ook Ans weer in beeld. Ik ben er dat weekend samen met o.a. 3 mensen van mijn opleiding. En ondanks dat je een jaar met elkaar onderweg bent, ontdekten wij bij elkaar dat ook deze mensen liever anders zouden heten, of blijken zij oorspronkelijk inderdaad anders te heten. Aan hen beleefde ik dan ook een enorme steun tijdens dit weekend, bij alles wat er nog stond te gebeuren.

 

In een klanksessie vlak daarna, gaat mijn hart wagenwijd open. En zoals dat wel vaker gebeurt als ik klink, krijg ik een film voor mijn ogen, die ik niet kan stoppen. De stemmen van de 19 overige mensen om mij heen lijken ineens op een engelenkoor. Het is melodisch, bijna kerkelijk, alsof we zingen in een kathedraal.. Ik zie hoe ik gekroond word, twee witte duiven leggen een mantel om mijn schouders, en in een straal van licht ontvang ik een geschenk van boven uit de lucht (of hemel, of Universum, hoe je het dan ook wilt zien), het is goudkleurig en het zijn de letters Anna, sierlijk gesmeed in goud en ze stralen in het licht.

 

Oordeel in mij denkt “oh fijn, een Disney-tekenfilm” Maar ontroerd erken ik een seconde erna dat dit een bevestiging voor mij is dat ik zover ben om mijn oude, bezwaarde en ik zou bijna willen zeggen (overigens met alle respect, en puur ingegeven door het thema van dit weekend) “slaven”-naam af te leggen en met Anna terug te gaan naar wie ik oorspronkelijk zou dienen te zijn.

 

Nog weer een keer word ik hierin bevestigd, in de klanksessie in de middag. Wanneer ik mijn hart laat klinken, voel ik liefde en rust. Op het moment echter dat ik hoor zeggen: “En laat nu ook je buik mee klinken”, word ik gelijk weer meegenomen in een beeld. Ik geef liefdevol de naam Ans terug. Mijn hand maakt een gebaar naar voren, alsof ik word gestuurd. Ik zie een bang en verdrietig meisje naar mij kijken, dat huilt. Ontroerd stel ik haar gerust en zeg dat ze mag gaan, dat ik haar niet meer nodig heb om hard voor mij te werken. Ondanks dat de tranen over mijn wangen stromen, merk ik dat mijn stem stevig en helder blijft. Ik ken het ook zo dat het dicht gaat in mijn keel tijdens het huilen, en dat ik moet ‘duwen’ (werken) om er nog iets van klank uit te krijgen. Mijn toon is en blijft echter helder, hoog, zuiver en alom aanwezig.

 

Als het meisje gaat, voel ik achter mij een V-opstelling van vrouwen.. ik zie mijn moeder, ik zie mijn oma’s en nog veel meer vrouwen.. Ik ‘zie’, hoe ook zij één voor één beginnen te huilen. Het is opluchting voel ik. Ook zij zijn vrij van een onderdrukt leven, waarin ze niet gezien zijn, niet gehoord, niet op waarde zijn geschat, waarin ze zich niet hebben kunnen ontwikkelen, waarin ze anders moesten zijn dan ze waren. Naast de opluchting voel ik ook een grote dankbaarheid.

 

Als ik in een latere sessie dan eindelijk toch mijn woorden klink, hoor ik mezelf zowel in het Nederlands als in het Spaans klinken, dat leven in twee landen niet meer moeilijk zal zijn, dat ik daarin niet meer hoef te zoeken, omdat ik eindelijk leef in het land van mijn lichaam. Mijn woorden zijn van het ‘nu’ en van de toekomst en niet meer van het verleden.

 

 

In dit weekend word ik voor het eerst Anna genoemd. Iedereen ervaart het als passend. En het voelt zowel passend en helemaal waar, en ook nog een beetje ‘wennen’. Maar het voelt ook of ik eindelijk thuis kom bij mezelf.

Reactie schrijven

Commentaren: 2
  • #1

    Sylvia Goossens (maandag, 20 mei 2019 12:11)

    Wauw! Wauw! Wauw! Geweldig Anna!
    En wat fijn dat ik met deze vrouw mag klinken straks in Andalusië.
    Hele dikke knuffel.

  • #2

    Anna (maandag, 20 mei 2019 12:29)

    Dankjewel lieve Sylvia, ik verheug me er ook op om in de week van 30 juni - 6 juli met jou weer op reis te mogen gaan!! Tot dan! Liefs, Anna