Levenslessen als cadeautjes

De decembermaand staat voor de deur, en misschien ben je zelf ook al druk bezig met lijstjes maken van welke cadeautjes je aan wie gaat geven. De mooiste cadeautjes komen echter helemaal gratis in je schoorsteen terecht doorgaans; levenslessen.

Ik noem het wel eens de staafmixers en keukenmachines als ik bezig ben met coachings. Je wenst van je geliefde of echtgenoot een romantisch cadeau… hebt misschien wel al tig hints gegeven over wat je wilt krijgen, maar je krijgt een staafmixer. Misschien ben je in eerste instantie boos, omdat jouw partner al je hints niet heeft begrepen of je toch iets nuttigs koopt in plaats van iets romantisch. En toch, zo’n staafmixer of keukenmachine is een handig ding. Het maakt klusjes in de keuken een heel stuk gemakkelijker.

 

Jeetje, wat zeurt ze nu door over die staafmixer denk je wellicht. Het is voor mij een metafoor voor levenslessen. Het staat voor alle cadeautjes op je levenspad, die je misschien niet wenst, en toch krijgt. Die in eerste instantie boosheid of verdriet opwerpen, maar pas later hun waarde bewijzen. Mijn staafmixer staat voor goed genoeg zijn. Ergens moet ik nog steeds de les leren om 100% voor mezelf te kiezen. Telkens als ik nét even een momentje voel, de smaak proef van helemaal okay zijn met wie ik ben en wat ik doe en kan, dan komt er weer zo’n ‘rottige’ keukenmachine uit het cadeaupapier. En wat ik wil krijgen van de ander is dat mooie sieraad dat mij mooier maakt, dat me laat schitteren.

 

Als ik recentelijk weer word uitgedaagd om mezelf helemaal te laten zien, om te bewijzen dat hoe ik de dingen doe goed is, voel ik me onbegrepen. Ik schiet om beurten van de slachtofferrol in de verdedigende rol. Ik voel onbegrip bij de ander, die me niet laat zijn zoals ik ben. Ik voel onmacht: geen idee hoe ik deze persoon kan overtuigen van wat ik vind en zie en voel me verdrietig. Ik ben enorm boos dat ik mijzelf weer dien te ‘bewijzen’. Ik praat er met anderen over en kan precies duiden wat de ander in mijn ogen anders zou mogen doen.

 

In deze stroom van emoties zie ik niet dat de ander mijn gevoel precies spiegelt (en beslist spiegel ik de ander ook hierin). Dat ik degene ben die de weg voor de ander opent om op die manier binnen te dringen. Dat ík degene ben die dingen anders zou mogen doen. En met dat anders bedoel ik: gaan staan voor wie ik ben. Ik hoef mezelf niet te bewijzen en toch ben ik daar constant mee bezig, eigenlijk al mijn hele leven. Heel hard werken, heel hard studeren, om maar beter te worden, meer te weten, meer te kunnen en mijzelf dus te kunnen bewijzen ten opzichte van een ander. En wat ik indirect tegen mezelf zeg is “als je niet hard studeert, als je niet meer doet, niet meer weet, niet beter doet…ben je niet goed genoeg”. Kloink! Een staafmixer tegen mijn hoofd aan.

 

Bekend? Jazeker. Al veel in doorworsteld? Jazeker. Maar blijkbaar is er weer een periode aangebroken waarin ik door het leven word uitgenodigd om het nog een keer allemaal te doorvoelen. Voel maar of het nog klopt. Of je echt in deze oude pijn wilt blijven hangen, of dat je gaat kiezen om jezelf nu écht te gaan zien. En ik zie dat ik die oude pijn mag gaan los laten, dat dat wederom van mij wordt gevraagd, maar dat het op dit moment allemaal spannend voelt. Het voelt gemakkelijker om klein te blijven, om me te verstoppen.

 

Ik weet dat het weer een prachtig cadeau is op mijn pad, maar dat het nu weer voelt als dat stomme keukenapparaat. Aan mij de taak een recept te kiezen, waarin ik het kan gebruiken.

Commentaar schrijven

Commentaren: 0