MeToo, of: waarom ik niet van Carnaval houd

MeToo… De social media staan er vol van, vrouwen die zich uiten over seksueel misbruik, seksuele intimidatie, en ontelbare mensen die zich mengen in de discussie. Ik lees het en ik merk dat ik er iets van vind. Ik vind het te eenzijdig. Ik vind het té over-één-kam-scheerderig.

 

Want Metoo.. Ja, ook ik ben slachtoffer van lichamelijk/seksueel geweld. Allereerst in een gezinssituatie, waar ik als kind natuurlijk weinig aan kon doen. Er werd gigantisch over mijn grenzen heen gegaan en dat is absoluut fout.

 

Daarnaast heb ik als Limburgse een enorme hekel aan Carnaval. Was dat altijd al zo? Nee, dat is zo gegroeid. Als kind verkleedde ik mij met veel plezier in allerhande leuke pakjes, elk jaar weer een ander thema. Leuk naar school om Carnaval te vieren, de optocht kijken, in de buurt met vriendje en vriendinnetjes gek te doen. Tot ik een jaar of 15 was en voor het eerst met Carnaval ‘uit’ ging. In die tijd was je op je 15e nog vrij onschuldig, althans ik was dat wel. Tijdens die avond heb ik de meest smerige voorstellen van zatte (veel) oudere – beslist ook ‘braaf’ getrouwde -  mannen gehad, werd ik meermaals betast (borsten, billen en zelfs een sigaret uitgedrukt op mijn arm) en voelde ik mij vooral erg onveilig.  De lol was er gelijk vanaf. Daarna vierde ik geen Carnaval meer. Als drank én het feit dat je onherkenbaar bent, betekent dat je iedereen zomaar kan betasten en oneerbare voorstellen kunt doen, dan is dat hele Carnaval nep, dan houdt iedereen elkaar voor de gek, en wordt het gebruikt als een laf excuus. Vele jaren later probeerde ik het nog een keer, maar alweer voelde ik die onveiligheid en dat ik het laf vond en niet leuk. Carnaval exit.

 

Maar later, merkte ik ook dat niet anderen, maar ik zelf over mijn eigen grenzen ging voor wat betreft wat ik seksueel wilde of kon verdragen. Zo kan ik mij nog herinneren dat ik erin toestemde dat iemand masturbeerde, terwijl hij naar mij keek, alleen maar omdat hij zin had en ik niet. Ook dat voelde onveilig. Ik deed het uit een soort van plichtsbesef, verantwoordelijkheids-gevoel en maakte mijn eigen belang nihil en mijn grens onzichtbaar. Dat deed ik zelf. Dat deed hij niet.

 

Ook heb ik regelmatig veel te diep uitgesneden truitjes gedragen, omdat ik verlangde naar een erkenning, verlangde naar een gevoel van mooi te zijn, sexy, aanwezig, gezien, gewild. Is dat de aandacht die ik écht nodig had? Nee, maar ik wilde gezien worden. Ook daar deed ik dit zelf. Ik duwde als het ware mijn boezem onder iemands neus.

 

Ik kreeg ook een keer een enorme dildo cadeau van iemand die zelf met onzekerheidsissues zat. Ik vond het verschrikkelijk, maar ik zei het niet, en we hadden gewoon seks en hebben dat vreselijke vleeskleurige ding gebruikt. Ook daar zei ik zelf niet nee, en maakte ik mezelf ondergeschikt aan zijn onzekerheidsgevoel. En trad ik op als ‘helper’, terwijl ik ook daar volledig over mijn grenzen ging.

 

Een compliment op straat, als ik er mooi uitzie, voelt niet als intimidatie. Er kwam een keer een wildvreemde man op mij af, terwijl ik met mijn kind in Aken in een winkel rondliep, en die zei met stralende ogen dat hij vond dat ik een ontzettend mooie vrouw was, met een ongelofelijk lieve uitstraling. Ik kon zó voelen dat deze man dit oprecht meende, dat ik hem heb bedankt.

 

Als toespelingen echter seksueel seksueel-agressief worden, dan gaat iemand voor mij te ver. De hele hoofddoeken- en boerkadiscussie komt dan ook in mijn hoofd voorbij. Ondanks dat dit niet gaat om intimidatie en onderdrukking, wordt dit wel vaak zo gezien door velen. Maar hoe ben jij anders, als je een vrouw seksueel-agressief benadert? Gaat dát niet juist om intimidatie, macht, superioriteit en onderdrukking? Behandel jij een vrouw dan als gelijke? Voor mij zijn dit vragen die alleen maar met nee kunnen worden beantwoord. Maar vaak staan deze mensen wél het hardst te schreeuwen als het gaat over Islam, over hoofddoeken en eigen volk eerst. En ja, ook ik chargeer hier.

 

Voor mij gaat de hele MeToo-kwestie over respect. Over respect naar elkaar, intermenselijk, tussen man en vrouw en vice versa, en over respect richting jezelf. Om je eigen grenzen te respecteren. Het is niet alleen geweld van buitenaf, maar ook iets wat je van binnenuit kunt weren. Wat zou het fijn zijn als we onze kinderen zouden opvoeden in de zin dat er respectvol met MENSEN wordt omgegaan, dat geldt voor alle terreinen, seksualiteit, gender, religie, andere overtuigingen. En hoe mooi zou het zijn als we onze kinderen zouden kunnen meegeven dat zij altijd hun eigen grenzen checken voordat ze ja of nee zeggen. Dat het begint van binnenuit.

 

 

MeToo: ik vraag jou om mijn grenzen te respecteren en ik vraag mijzelf om mijn grenzen te respecteren, van mens tot mens.

Reactie schrijven

Commentaren: 1
  • #1

    Henk S � (woensdag, 25 oktober 2017 20:52)

    Heel indrukwekkend hoe je dit hebt geschreven, wat een afschuwelijke ervaringen. Ik wens je veel compassie, acceptatie en vergeving toe, zodat je liefdevol verder kunt blijven gaan. Mijn respect heb je al veel eerder gekregen. Veel liefs, Henk.